Het Noordeiland deel 2

Nadat we het Waiotapu Thermal Reserve hebben bezocht, zijn we verder gereden naar de "Agrodome". Daar zijn we naar de "sheep show" gaan kijken. Ik weet het, dit klinkt als toerisme voor bejaarden, maar aangezien dit aansluit bij Liesbeth haar vakgebied leek het ons toch een goed idee. En 't was wel lachen.
De sheep show is inderdaad wat je u er bij voorstelt, nl: een schapenshow. De verschillende rassen die er in Nieuw-Zeeland zijn, worden op een podium voorgesteld. Er wordt uitgelegd welke hondenrassen worden gebruikt bij het schapenhoeden. Blijkbaar zijn er honden die de schapen naar de herder toedrijven en honden die worden gebruikt om de schapen vooruit te drijven. De eerste soort honden zijn bijvoorbeeld Border Collies. Zij blaffen niet naar de schapen, maar lopen rond de schapen en door de schapen op het gepaste moment te naderen, drijven zij de schapen naar een bepaalde locatie.
De tweede soort maken gebruik van geblaf om de schapen voor zich uit te drijven. Alle rassen die uren aan een stuk kunnen blaffen, worden hiervoor gebruikt. Als de kudde om de een of andere reden van richting moet veranderen, lopen deze honden gewoon over de schapen naar de andere kant van de kudde, om dan daar te beginnen blaffen.
Verder wordt er "live" een schaap geschoren! Allen daarheen!




Hond op schaap (tweede foto, bovenaan in 't midden)





Schaap met en zonder "frakske".








Vervolgens zijn we een Maoridorp gaan bezoeken. Dit hield een traditionele Maoribegroeting in, een tocht door het dorp en traditionele zang en dans.Tot slot kregen we een traditionele maaltijd, nl. een "Hangi" geserveerd.
Hangi verwijst naar de methode van het koken, waarbij eten ondergronds door middel van gloeiend hete stenen wordt bereid. En dus niet naar een bepaald soort gerecht. Men kan op deze manier vanalles klaarmaken. Het eten krijgt door deze kookmethode een beetje een "grondsmaakje". 't Is moeilijk anders uit te leggen. Maar wij konden het wel smaken.





















We krijgen een Maoribegroeting. Krijgers komen hun tong uitsteken en met hun ogen draaien. Als je niet gaat lopen van al het vervaarlijk gezwaai met speren en dolken en er ook zelf niet agressief op reageert, ben je welkom in het dorp (harop lachen is ook niet aangeraden). Denk aan de Haka en je weet ongeveer wat er te zien was.














Zang en dans à la Maori.






Dag 3 op het noordeiland:
We willen de "Waitomo Glowworm Caves" gaan bezoeken. Je kan dan een boottocht in deze grotten maken en de massaal aanwezige gloeiwormen bekijken. Allemaal zeer cool, helaas is door de aanhoudende regen het water in de grotten te veel gestegen om de boottocht te doen. We gaan dan maar voor de 2 uur durende wandeltocht door een ander deel van deze grotten. Ook zeer de moeite.



Een foto van de boottocht om aan te geven wat voor een effect dat geeft, zo'n hoop glowworms. Onze camera was niet in staat de glowworms te registreren, wegens te weinig licht. Het is echt de moeite, zeer mooi.




















fosielen van schelpen. Hier was ooit een zee.






De draden die je van het plafond naar beneden ziet hangen (klik op de foto om hem te vergroten), zijn kleverige draden die de gloeiwormen gebruiken om te jagen. Het oplichten in het donker gebruikt de worm om prooi te lokken, de kleverige draad om de prooi te vangen. Een beetje zoals een spin haar web gebruikt.




Nog grot.

Na dat ronddwalen in het donker waren we blij om de tocht naar Auckland aan te vatten. Onderweg werden we verschillende malen verrast door een regenboog.










Terug in de beschaving. Auckland met zijn bekendste gebouw: de Sky Tower.






























Ook in Auckland is de Stella al doorgedrongen.










Sky Tower by night.









We zijn die avond in een Ierse pub in de haven van Auckland terecht gekomen. Alwaar we ons een stuk in ons kl***n hebben gedronken ('t was al even geleden dat we nog zo'n leuk café waren tegengekomen dus we moesten ervan profiteren).




Deze mens heeft zo goed als de hele avond voor de muzikale begeleiding gezorgd. En die deed dat goed. Onze dank hiervoor!



Na dat drinkgelag zijn we enkele zatte studenten tegengekomen, die op weg waren naar het plaatselijke casino. Wij mee.



Hey, da is die Sky dinges. Laten we een foto nemen, burps. Ja hoor, behoorlijk in de wind.






Foto in het casino. Blijkbaar hebben ze niet graag dat je foto's neemt in een casino. Want ik werd aangemaand om mijne camera op te bergen.



Dag 4 op het noordeiland:
Die dag is voornamelijk in het hotel doorgebracht, in het goede gezelschap van een joekel van een kater. Tja, zo gaat dat. Enkel een wandeltocht in de haven kon er vanaf, voordat we naar het optreden van de Foo Fighters gingen.



















Het optreden van de Foo Fighters was goed. Die mannen doen zwaar hun best om hun fans tevreden te stellen. Of hoe zou je twee en een half uur spelen, anders noemen? Ergens halverwege het optreden verhuisde heel de groep naar een podium achterin de zaal voor een accoustische set. Dat was wel plezant, want dan konden we de band ook eens van dichtbij zien. Het enige nadeel aan het optreden was, dat eenmaal het concert halverwege was gevorderd, je enkel een biertje kon krijgen als je er niet te zat uitzag. Je kan denken:"Ok, dat is toch niet zo erg. Wie gaat zich zo hard bedrinken op een concert?". Maar hier nemen ze dat er-niet-te-zat-uitzien zo strict op dat iedereen die ze niet zien ook geen biertje kan krijgen. Of m.a.w. voor jezelf en je vrienden een biertje gaan halen kan enkel als je vrienden allemaal mee naar de toog komen, om gekeurd te worden. Een beetje belachelijk, maar niets aan te doen. Ik heb een morrende kiwi door de security eruit zien gegooid worden (tja en die tickets zijn hier ook niet goedkoop).
















Dave Ghrol en de zijnen op het podium achterin de zaal en Dave die een dikke solo speelt bovenop de piano.

"In Christchurch it only snows once every 20 years..."

Ja, dat werd ons dus gezegd. Blijkt nu toch dat wij bij de gelukkigen hoorden om dat fenomeen te mogen meemaken. En terwijl de sneeuw uit de lucht viel, viel de electriciteit uit in heel de buurt. Verwarming die afhangt van electriciteit + geen electriciteit = kou lijden. Gelukkig konden we ons opwarmen aan een warme drank in een café een beetje verder. Soit, dit alles gewoon om nog maar eens te bewijzen dat de wereld op zijn kop staat aan de andere kant van de aardbol. Geniet van 't zonneke daar in België!

Het Noordeiland

De Foo Fighters kwamen naar Auckland. Liesbeth had Dave Grohl wel eens graag van dichtbij gezien en dus besloten we maar naar dat optreden te gaan en ook enkele dagen op het Noordeiland door te brengen. Vrijdag 3 mei stappen we dus in een vliegtuig, dat ons een dik uur later veilig aan de grond brengt in Auckland. Daar huren we een auto en rijden vervolgens naar Rotorua.






Om 't allemaal een beetje te situeren.







Over deze reis valt niet veel te vertellen, behalve dat we een interessant fenomeen hebben ontdekt: koffiekoek-achtige dingen, waar een soort van paars/roze subtantie op is gestrooid, hebben blijkbaar iets met België te maken. Wat?, dat is ons een raadsel, maar een diepgaand onderzoek is aan de gang!










In Rotorua aangekomen hebben we niet veel meer gedaan dan ons ingechecked in het hotel en vervolgens hebben we hetzelfde gedaan met de bar van het hotel.

Dag 2 op het Noordeiland:
We zijn het "Waiotapu Thermal Reserve" gaan bezoeken. De streek rond Rotorua staat bekend om zijn geothermische activiteit. In gewoon Nederlands: er zijn daar veel geizers, er zit daar veel sulfur in de grond, alsook een hele hoop mineralen. Dit zorgt ervoor dat er overal een geur van rotte eieren hangt. Maar dat went heel snel. En dat zorgt ook voor een bevreemdend, bijna buitenaards landschap.










Echt wel de moeite om eens te zien.


Er stijgt overal stoom uit de grond en er borrelt vanalles.

























Sulfur zorgt voor deze gele kleur.




Oyster pool.

















The Champagne Pool: op dit bord staat de uitleg en de pool zelf staat op de volgende foto's. Doordat het vrij koud was, was er zeer veel stoom, waardoor van de champagne pool enkel de rand te zien was.















De Champagne pool ziet er bij beter weer dus ongeveer zo uit.








Drinkbaar water?









Meer over het Noordeiland in een volgende blogentry.

Rugby spelen is afzien, rugby kijken ook

Vrijdag 2 mei 2008. Twee "Belgskes" gaan voor het eerst in hun leven eens naar een echte rugbywedstrijd kijken. In een echt stadium. We keken er reikhalzend naar uit. En het was plezant. Maar ook afzien. We hebben regen, hagel, vrieskou en een-tot-op-het-bot-verkleumende-wind moeten doorstaan om de wedstrijd te kunnen zien. Maar 't schijnt dat onze voorvaderen de dappersten aller dapperen waren, dus we voelden ons verplicht om door te zetten.
We waren naar The Crusaders vs. The Sharks gaan kijken. Een wedstrijd uit de "Super 14" (dat is een soort champions league van het rugby met clubs uit Australië, Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika). De Crusaders is de club uit Christchurch zelf. En het stadium ligt op 5 minuten rijden van onze woonst hier. Zo'n beetje de helft van de All Blacks spelen bij de Crusaders, waaronder ook Richie McCaw, de kapitein van de All Blacks. En onder aanvoering van deze blok beton, die hier in Nieuw-Zeeland een soort van halfgod is, staan de Crusaders stevig aan de leiding in de Super 14.



Richie McCaw in Crusaders outfit (Richie is diegene met de bal)





Maar laten we maar bij het begin beginnen. En dat was een vettige hap voor de wedstrijd. In de Burger King werd al vlug duidelijk dat we niet de enige mensen waren die naar de wedstrijd zouden gaan:










Mensen in de rij bij de Burger King in de rood-zwarte outfit van de Crusaders.

Vervolgens zijn we naar het stadium getrokken, onderweg zo veel mogelijk hagel ontwijkend. Voor de wedstrijd doen enkele "Kruisvaarders" te paard twee rondjes rond het veld, om het publiek op te zwepen, waarna ze terug hun kasteel binnenrijden:




Tja, het team heet dan ook the Crusaders.




De spelers stormen door een erehaag van vrouwelijk schoon, het veld op:










Enkele foto's van de actie op het veld vanop onze zitplaatsen:



















Wij waren nog groentjes, maar de meeste andere toeschouwers wisten al dat het verschrikkelijk koud kan zijn in dat stadium en kwamen dan ook met extra materiaal naar de wedstrijd. We hebben mensen met dekens, plastiek, handschoenen, oorverwarmers enz. gezien.
Dus enkele foto's om aan te geven hoe koud en nat het wel was:










Twee verkleumde belgen en de verkleumde rij voor ons.